Persian infantrymen shown on a polychrome brick-faced wall in the royal palace at Susa (Iran). Their principal weapon was the bow, which they used with deadly effect.

  1  2  3 

Η πτώση της τυραννίδας στην Αθήνα και το στέριωμα μιάς καινούριας μορφής πολιτεύματος επισφραγίστηκαν οριστικά το 508 π.χ. Απερίσπαστοι οι Αθηναίοι προχώρησαν στην οικοδόμηση των νέων θεσμών, που ο εισηγητής τους Κλεισθένης ονόμασε Δημοκρατία. Ο πρώην Τύραννος Ιππίας  βρήκε καταφύγιο στην αυλή του Βασιλιά των Περσών, Δαρείου. Εκεί σε κάθε ευκαιρία πίεζε τον Μεγάλο Βασιλιά να εκστρατεύσει στην Αθήνα και να τον αποκαταστήσει στην εξουσία. Τα γεγονότα ομως δεν βοήθησαν.

Η επανάσταση των Ιώνων απασχόλησε τον Δαρείο 6 χρόνια ώσπου να την καταστείλει στα 494 π.χ. Χρειάστηκε άλλα 2 χρόνια να ετοιμαστεί και το 492 π.χ. έστειλε τον γαμπρό του Μαρδόνιο να κατκτήσει την Ελλάδα. Αφορμή ήταν η βαήθεια που πρόσφεραν στους Ίωνες επαναστάτες η Ερέτρια με 5 πλοία και η Αθήνα με 20. Ο στρατός του Μαρδόνιου πεζοπορούσε από τη Μ.Ασία περνώντας απ' τη Θράκη, όπου οι Βρύγες του 'εκαναν μαγάλη ζημιά. Ο στόλος ερχόταν παραλιακά. Περιπλέοντας τον Άθω, συνάντησε μεγάλη θαλασσοταραχή και τσακίστηκε. Η εκστρατεία τελείωσε άδοξα κι ο Μαρδόνιος γύρισε πίσω. Ο Δαρείος ξεκίνησε νέα προσπάθεια. Το καλοκαίρι του 490 π.χ. έστειλε πάλι στρατό εναντίον των Ελλήνων. Αρχηγοί ο Δάτις και ο Αρταφέρνης. Μαζί τους και ο Ιππίας που σκόπευε να χτυπήσει από μέσα τη νεαρή Αθηναϊκή Δημοκρατία, με επανάσταση των οπαδών του.  Aυτή τη φορά έφτασαν από τη θάλασσα διασχίζοντας το Αιγαίο, πήραν τη δημοκρατική Νάξο και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων, κυρέυσαν την Κάρυστο και πολιόρκησαν την Ερέτρια που άντεξε έξι μέρες. Κατακτήθηκε με προδοσία και παραδόθηκε στις φλόγες. Έπειτα, οι Πέρσες πέρασαν στην απέναντι παραλία και βγήκαν στην πεδιάδα του Μαραθώνα. Ο Περσικός στρατός ειπώθηκε πως έφτανε τους 100.000 ή και τους 600.000 άντρες. Αριθμοί υπερβολικοί για τα πλοία της εποχής. Υπολογισμοί με βάση την χωρητικότητα των καραβιών και την παράταξη στη μάχη τους κατεβάζουν σε 44.000 άντρες. 

Οταν ο Πεισίστρατος επέβαλε τυραννίδα (δικτατορία), ο Μιλτιάδης, μέλος του γένους των Φιλαιδών που θεωρούσαν προγόνους τους τον Αιακό και τον Αίαντα, έφυγε με αποίκους στη Θράκη κι' εγκαταστάθηκε στην εκεί χερσόνησο. Το 513 π.χ υποχρεώθηκε να ακολουθήσει τον Μεγάλο Βασιλιά Δαρείο Α΄στην εκστρατεία του εναντίον της Σκυθίας. Μαζί ακολουθούσαν οι από τους Πέρσες εγκατεστημένοι στις Ιωνικές πόλεις τύρανοι. Ο Δαρείος πέρασε τον Δούναβη και παρασυρόταν όλο και πιό βαθειά στον παγωμένο Βορρά. Οι Σκύθες πρότειναν στους Έλληνες να κόψουν τις γέφυρες στον Δούναβη, ώστε ο Δαρείος να εγκλωβιστεί και να τον αποτελειώσουν.
Ο Μιλτιάδης συμφώνησε με την πρόταση υποστηρίζοντας ότι έτσι οι Έλληνες θα απαλλάσονταν μια για πάντα από τον Περσικό κίνδυνο και θα ελευθερώνονταν η Θράκη, τα κοντά στην Μικρασιατική παραλία νησιά και οι Ιωνικές πόλεις που είχαν υποταχθεί στους Πέρσες. Η πρόταση θα περνούσε αν δεν αντιδρούσε ο Αιάκης, ο γιός του Συλοσώντα, ήδη τύραννος της Σάμου. Μαζί του τάχθηκε ο Ιστιαίος, τύραννος της Μιλήτου, με το σκεπτικό ότι θα έχαναν την από τους Πέρσες δοτή αξουσία τους, αν γινόταν κάτι τέτοιο. Με όλα αυτά όμως, ο Μιλτιάδης είχε μάθει καλά τους Πέρσες και τους συμμάχους τους και κυρίως την ψυχολογία και το πως πολεμούσαν. Επέστρεψε στην Αθήνα μετά την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας και το σωτήριο έτος 490 π.χ τον βρήκε στρατηγό της φυλής του.